کفشهایم...
کفشهایم را بریدند غافل از اینکه پایم در کفشهایم جا مانده بود ...
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آذر ۱۴۰۰ ساعت 12:59 توسط آزاده
|
۲۲۲
تموم ۲ های دنیا هم که یه جا جمع شوند دیگر دلم به هیچ ثانیه ای گرم نمی شود ....
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آذر ۱۴۰۰ ساعت 12:59 توسط آزاده
|
من اینجا چیکار میکنم ؟
من اینجا چیکار میکنم ؟ به کفشهایم نگاهی میاندازم آنها دیگر اظهار بی اطلاعی نمیکنن هرچه هست زیر سر خودشان هست ...
+ نوشته شده در پنجشنبه بیست و پنجم آذر ۱۴۰۰ ساعت 12:58 توسط آزاده
|
مه غلیظ
امروز دوباره گم شدم
وقتی در افکارم قدم می زدم
درست وقتی مه غلیظی همه جا را گرفته بود
نه ...
این مه همیشه همین جا بود ...
و من همیشه گم شده بودم ...
نه... نه ...
این مه داشت فرومینشست
و من پیدا میشدم
راستی اطراف من پر از چه بود
و این ترسناکترین پرسشی است که هر انسانی از خود می پرسد
+ نوشته شده در چهارشنبه هفدهم آذر ۱۴۰۰ ساعت 22:20 توسط آزاده
|
ميخاستم با نوشتن خودم رو پيدا كنم اما فك كنم گم شدم نه بهتره بگم گم وگور شدم !!! شايد يه جا، جا گذاشتم خودم رو ميگم ...شايدم از ته جيب سوراخي قل خوردمو افتادم جايي كه دست خودم هم ديگر به خودم نميرسد!!!...